Μαρίας διατηρούσε ταβέρνα με τον αδελφό του στο Μικρολίμανο. Μαρία, την οποία συναντήσαμε για να μας μιλήσει για την ιστορία της ΨαροΚαστέλλας. Κωνσταντίνος Νέστορας, γονείς του φετινού νικητή του MasterChef, του 27χρονου Νέστορα. Εδώ και περισσότερα από σαράντα χρόνια αποτελεί σημείο αναφοράς για όσους αναζητούν γνήσιες κερκυραϊκές γεύσεις Αυθεντική ιταλική γαστρονομία με κερκυραϊκά προϊόντα στην πλατεία Λεμονιάς

Υπάρχει ακόμη στην ταβέρνα το κουδούνι, εκεί όπου ήταν παλιά η είσοδος του σπιτιού. Η μητέρα της ήταν Πολίτισσα και η οικογένειά της πέντε γενιές ψαράδες που γλίτωσαν από την καταστροφή του Τσεσμέ και πέρασαν στη Χίο με τα ψαροκάικα. Η Μαρία, ο σύζυγός της Κώστας και τα δυο τους παιδιά, ο Νέστορας και ο Κωνσταντίνος, που δουλεύουν όλοι στο μαγαζί, μας υποδέχονται πάντα με χαμόγελο και ευγένεια. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον, γιατί δεν είχα ξανακούσει κάτι γι’ αυτήν, παρότι δεν ήταν καινούργια. Σπιτική ταραμοσαλάτα, πολίτικη λακέρδα, καραβιδόψιχα μαρινάτη αλλά και ψητή, η γνωστή σε όλους γαριδόσουπα και φυσικά η σπέσιαλ πράσινη σαλάτα Δουράμπεης, σήμα κατατεθέν του εστιατορίου. Στα ορεκτικά εξάλλου, περιλαμβάνονται πιάτα, που χρόνια τώρα, αποτελούν σταθερές γευστικές αξίες στο μενού.

Μια ωραία ψαροταβέρνα στην Καστέλλα

Είναι όλα μελετημένα στην εντέλεια, με φοβερό γούστο. Το ψωμί τους είναι μετσοβίτικο και το παίρνουν από έναν φούρνο στον Προφήτη Ηλεία, τα λαχανικά τους είναι εποχής και ο μανάβης συνεργάτης τους χρόνια. Τα οστρακοειδή, όπως τα στρείδια, οι γυαλιστερές, τα κυδώνια και τα χτένια έρχονται μόνο επί παραγγελία, μία μέρα πριν. Τα θαλασσινά είναι πάντα φρέσκα, γιατί αγοράζουν ό,τι βρίσκουν. Τις τηγανίζει σε ένα τσουκάλι -ούτε φριτέζες ούτε τηγάνια- σε φρέσκο λάδι και βγαίνουν όνειρο – χρυσαφένιες, τραγανές και πεντανόστιμες. Δεν της αρέσει ούτε ξύλο κοπής να χρησιμοποιεί, θέλει να έχει η καθεμιά το σχήμα της.

Στο More Feelings στο Κουκάκι πάμε για φαγητό και μένουμε σίγουρα για γλυκό

Το 1986, κι αφού η συνεργασία με τον αδελφό του είχε «σπάσει», ο κ. Ψαράδες, πρόσφυγες από το Τσεσμέ, οι δικοί της, βρέθηκαν μετά την Καταστροφή στη Χίο και στη συνέχεια στη Χαλκίδα. Κάποια από τα ψάρια της ταβέρνας τα προμηθεύονταν από διάφορα λιμάνια, ένα από τα οποία και η Χαλκίδα.

• Το πόσο ποιοτική είναι η πατάτα, πόσο καλός ο σπόρος και αν είναι σωστή η εποχή της συγκομιδής, όλα παίζουν τον ρόλο τους», εξηγεί.
• Το είχε κατασκευάσει ένας μεγαλοδικηγόρος της εποχής για την κόρη του, σκοτώθηκαν όμως όλοι στον μεγάλο βομβαρδισμό του Πειραιά, το 1944.
• Χωμένη σε ένα δρομάκι της Καστέλλας, ανάμεσα σε παλιές μονοκατοικίες και μοντέρνες πολυκατοικίες, βρίσκεται η ψαροταβέρνα Ψαροκαστέλλα.
• Η σκορπίνα, για παράδειγμα, που είναι δύσκολη γιατί έχει χοντρό κεφάλι και λεπτή ουρά, αν σου αρπάξει δεν θα περάσει μέσα η θερμοκρασία.
• Η οικογένειά της είναι πέντε γενιές ψαράδες, που γλίτωσαν από την καταστροφή του Τσεσμέ και πέρασαν στη Χίο με τα ψαροκάικα.

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Η Ψαροκαστέλλα εκπέμπει φως, λευκό και αστραφτερό, εκπέμπει χρώμα και χαρά, σαν να βγήκε αίφνης ο ήλιος στις Κυκλάδες ένα χειμωνιάτικο, κρύο πρωινό. Μια ταβέρνα με λιγοστά γαλάζια τραπεζάκια στο στενό πεζοδρόμιο, επίσης λιγοστά στην στενή σκεπασμένη αίθουσα που μάλλον κάποτε ήταν βεράντα. Όμως, κάπου την ξέχασα και την ξαναθυμήθηκα τις προάλλες όταν τυχαία είδα σε μια έξοδό μου τον Νέστορα να τρώει στο διπλανό τραπέζι. Οι άνθρωποι που σκέφτηκαν έναν τόσο ευφυή τίτλο είναι σίγουρο πως κάτι ενδιαφέρον θα έχουν να σου πουν και στο πιάτο.

Στα κυρίως πιάτα και πιο συγκεκριμένα στα ψάρια, οι επιλογές ποικίλλουν ανάλογα τη μέρα που θα βρεθείτε στο κατάστημα και τα ψ..art με θεα φωτογραφίεσ είδη που τα καΐκια θα έχουν προμηθεύσει. Μετά, όμως, η όποια απορία λύνεται, αφού ο κεντρικός ήρωας της φωτογραφίας δεν είναι ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, αλλά ο Νέστορας, που εκείνη την εποχή υπηρετούσε ως εύζωνας στην Προεδρική Φρουρά. Στο κέντρο, η ταμπέλα της «Ψαροταβέρνας του Μανώλη» και πιο δίπλα είναι κρεμασμένη μία φωτογραφία από την επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα.

Ρογκότη 1928: η Θεσσαλονίκη ξανατρώει τα σουτζουκάκια που άφησαν εποχή

Ο πελάτης θα θελήσει να ζήσει μία ιδιαίτερη γαστρονομική εμπειρία σε ένα ακριβό εστιατόριο, αλλά με μαθηματική ακρίβεια τις περισσότερες φορές θα επιλέξει απλές και ταπεινές γεύσεις» συνεχίζει. Μαρία, η οποία συνδύασε το όνομα της περιοχής με τις δύο ψαροκασέλες, που είχε φυλάξει ο πατέρας της, κι έτσι η «Ψαροταβέρνα του Μανώλη» μετονομάστηκε σε «ΨαροΚαστέλλα». Μανώλη, η ταβέρνα έμεινε στα χέρια της οικογένειας. Μανώλης αποστασιοποιήθηκε από το ψαράδικο που διατηρούσε κι αποφάσισε, για το μεράκι του, να σερβίρει σε λίγους καλούς φίλους σαρδέλες και ντομάτα στη λαδόκολλα, μαζί με βαρελίσιο κρασί.

Ο χώρος όμως είναι όμορφος, η πρώτη ύλη ποιοτική και το χαμόγελο αληθινό. Στην Ψαροκαστέλλα δεν έχουν ανέσεις και το πάρκινγκ είναι δύσκολο. Οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με ενθύμια και φωτογραφίες που αφηγούνται την ιστορία της ΨαροΚαστέλλας.

Θέλουμε αυτός που θα έρθει να τα θυμάται αυτά που έφαγε». Το μαγαζί είναι μικρό, το πάρκινγκ δύσκολο, αλλά η πρώτη ύλη είναι ποιοτική και το χαμόγελο αληθινό. «Δεν έχουμε ανέσεις, έχουμε γωνίτσες, ώστε ο χώρος μας να είναι όμορφος. Μια φωτογραφία στον τοίχο απεικονίζει το Μικρολίμανο το 1920, τότε που είχε μόνο ψαροκάικα.

Σαν ζεστό σπιτικό

Στο τηγάνισμα όμως μαστόρισσα είναι η Μαρία, που τις κόβει στο χέρι. «Κυνηγάμε την καλή πατάτα ανάλογα με την εποχή – ξεκινάμε από τη Γαλλία, την Αίγυπτο, την Κύπρο, το καλοκαίρι από τη νότια Ελλάδα και τα νησιά και προς το τέλος του καλοκαιριού ανεβαίνουμε βόρεια, στο Νευροκόπι. Η ταραμοσαλάτα είναι κι αυτή χειροποίητη, τη φτιάχνουν κάθε πρωί. Το χταπόδι -από τη Χίο- το φτιάχνουν μελωμένο, το σβήνουν με ημίγλυκο κρασί και βάζουν στο τέλος λίγο φρέσκο λάδι και χειροποίητο ξύδι από την Κρήτη.

Κρητικός ο μπαμπάς, Σμυρνιά η μαμά, η νοστιμιά στα πιάτα που σέρβιραν ήταν δεδομένη. Πρόκειται για ένα μικρό μαγαζί, μία οικογενειακή επιχείρηση, που ξεκίνησε να λειτουργεί «ερασιτεχνικά», αλλά έχει εξελιχθεί σε στέκι όσων αγαπούν το φρέσκο ψάρι. Άχαστο πιάτο η σουπιά που ψήνεται ολόκληρη στη σχάρα με το μελάνι της, μεζές εκλεκτός, μαζί με την τραγανή, ψωμωμένη μαρίδα, που τώρα στην εποχή της, τρώγεται σαν πατατάκι. Που κόβουν μια-μια την πατάτα, στο χέρι και όχι σε ξύλο κοπής, αφού πρώτα αναζητήσουν στα πέρατα της Ελλάδας την καλύτερη, που την τηγανίζουν στο παλιό τηγάνι.

Είναι πιπεράτη, με αρώματα εσπεριδοειδων, λίγο γλυκιά, λίγο ξινή και λιγουλάκι πικάντικη και ταιριάζει τέλεια με τις γάμπαρες. Τις συνταγές τις έχω από την οικογένειά μου, αλλά παίρνω ιδέες από παντού. Η Μαρία έμαθε πολλά δουλεύοντας δίπλα στον πατέρα της, αλλά τις συνταγές και τα μυστικά της κουζίνας τα διδάχθηκε από την Πολίτισσα μητέρα και τη γιαγιά της.